De juiste intentie

Jaja beste mensen…ook ik doe wel eens aan bezinning! Zo lees ik regelmatig wat boeddhistische dingetjes. Ik zal mezelf geen boeddhist noemen maar ik praktiseer wel degelijk heel bewust een aantal dingetjes binnen mijn dagelijkse leven. Zo cultiveer ik bij mijzelf het gevoel dat het erom gaat dat je de dingen met de juiste intentie doet. Jazeker, één van de onderdelen uit het achtvoudige pad dat ik aan het bewandelen ben!

Laat er van de week nou toevallig een mooie gelegenheid zich voordoen om deze vaardigheid te kunnen beoefenen!! Het ging als volgt: Tijdens mijn werkzaamheden in de dierenwinkel kwam er een vrouw naar binnen. “Er ligt een tas buiten!” zei de mevrouw. “Oh!” zei ik nog…en voor ik het wist had mevrouw de tas al in mijn armen geduwd. Ach welja…wel zo gemakkelijk..hoef ik zelf niet meer te bukken! Ik zet de tas netjes achter de toonbank en verheug me er al op de rechtmatige eigenaar blij te kunnen maken als zij de tas komt halen. “Ze boft maar met mij!” dacht ik stiekem nog. Ik ben zelf namelijk ook erg aan mijn tas en spullen gehecht en zou diegene die zich ontfermd heeft over mijn tas erg dankbaar zijn! Enfin…ik overleg nog even met mijn collega of we niet even in de tas moeten kijken om de eigenaar op te kunnen sporen maar we besluiten dat het niet netjes is om met je tengels in andermans tas te gaan zitten graaien. Oh…wat zijn we nobel! Mocht er na een half uurtje nog niemand zijn geweest voor de tas, dan zouden we even een kijkje kunnen nemen..even heel snel!

Maar gelukkig..na nog geen kwartier kwam er een paniekerige vrouw binnenlopen met de vraag of we heeeeeeel misschien een bruine tas hebben gevonden?! “Ja hoor!! Hier is de tas mevrouw! Fijn dat u uw spullen nu weer terug hebt!” Mijn collega en ik kijken elkaar tevreden aan….eind goed, al goed! Of toch niet?! Nog geen twee minuten later komt er een meisje de winkel in (jaja…de echte eigenaar).. of we heel misschien haar bruine tas hebben gevonden?! AJJJJ……Pijnlijk moment. “Ehhh ja hoor! Die hebben we zojuist aan een mevrouw meegegeven!” (Mevrouw 1 had ons blijkbaar buiten de tas naar binnen zien halen).

Enfin en de rest kan je raden….Toen kwamen de praktische zaken zoals pasjes en splinternieuwe mobiel blokkeren, nieuwe antipsychotica medicijnen regelen, politie bellen etc. En ondertussen nog de klanten in de winkel tevreden houden…

De eerste reactie van mijn collega was dat ze haar hele leven deze schuld bij zich moest dragen. Gelukkig trok ik die conclusie nog niet zo snel…Neeejjj..want ik moet eerst aan mijn intentie denken!! En volgens mij handelden wij wel met de juiste intentie, alleen was het resultaat wat teleurstellend. Ik wist niet zo goed of ik me nou schuldig moest voelen of niet. De intentie was erg nobel, maar te naïef…We hebben niet in de tas gekeken en de eerste vrouw vertrouwd. Moet ik me nu schuldig voelen? Hmm…nee, ik voel me niet echt schuldig. Misschien de volgende keer met een wat minder naïeve intentie handelen. Weer een stapje verder op het pad. Kom maar op met die volgende tas!

14 Juli 2008